De zee trekt zich terug 
en laat schelpen, drijfhout en andere sporen achter.
Niet alles spoelt weg.

Marie brengt de eerste periode van haar leven door in een weeshuis. Daarna keert zij terug naar haar biologische gezin. Pas op haar twaalfde hoort zij waarom er geen geboortekaartje van haar bestaat en waarom over haar eerste levensjaren zo lang werd gezwegen.

Niet alleen haar eerste levensjaren laten sporen na. In haar kindertijd wordt een ernstige scoliose vastgesteld. Haar rug is vergroeid en haar longen krijgen steeds minder ruimte.

Hoe werkt dat alles door in de rest van een leven? Bepaalt je eerste thuis later waar en bij wie je je thuis voelt? Werkt, wat je als kind hebt gemist, door in wie en hoe je later liefhebt? Hoeveel van je latere keuzes vinden hun oorsprong in wat veel eerder gebeurde? De grote vraag is: wat blijft met je meegaan, hoe ver je ook reist? 

Zoutlong vertelt het verhaal van Marie, die haar werkzame leven doorbracht in de haven van Antwerpen. Na het overlijden van haar eerste man is zij naar de Middellandse Zee vertrokken. Op een van haar reizen - een cruise, hoe kan het ook anders als water je leven beheerst - ontmoet zij een Zuid-Afrikaanse componist, met wie zij trouwt en zich vestigt in zijn land. Daar tekent ze haar levensverhaal op, dat zich laat schrijven als een roman. 

Meest recente blog:
Als ik 37 was geweest

Als ik 37 was geweest, was ik gebleven. Daar ben ik vrij zeker van. Maar 67 is iets anders. Dat is geen prettige constatering. Je wilt graag denken dat leeftijd alleen een getal is en dat je overal opnieuw kunt beginnen zolang je maar wilt. Tot je gezondheid, de regels van een land en de toekomst zich ermee gaan bemoeien.