Als ik 37 was geweest, was ik gebleven. Daar ben ik vrij zeker van. Maar 67 is iets anders. Dat is geen prettige constatering. Je wilt graag denken dat leeftijd alleen een getal is en dat je overal opnieuw kunt beginnen zolang je maar wilt. Tot je gezondheid, de regels van een land en de toekomst zich ermee gaan bemoeien.

Twee jaar, eenendertig jaar

Willem was een korte droom. Twee jaar hadden we samen. Twee jaar is lang genoeg om van iemand te houden en veel te kort om hem werkelijk in alle omstandigheden te leren kennen. We hebben niet genoeg tijd gehad om de mindere kanten van elkaar te ontdekken.

Mijn leven tussen twee kaften. Zoutlong ligt bij de drukker en zal er binnen drie weken zijn. Dat doet iets met me. Natuurlijk ben ik blij dat het er is, maar het gaat verder dan dat. Het geeft me een gevoel van voldoening dat ik moeilijk kan omschrijven. Alsof ik na al die jaren kan zeggen: kijk, dit heb ik gedaan. Dit is van mij en heb ik helemaal zelf gedaan.

Soms vragen mensen me hoe ik het volhoud. Hoe ik na alles wat er in mijn leven is gebeurd, nog steeds vertrouwen kan hebben.

Waar de golven breken vind ik eindelijk ruimte om te ademen

Ik geef het eerlijk toe: ik hou niet van confrontaties. Als het even kan, ga ik ze uit de weg. Ik strijk de plooien glad, leg er een deken van begrip overheen, en noem dat dan vrede. In het gewone leven kom je daar nog mee weg, maar in een boek is het dodelijk. Want zonder botsingen geen verhaal, en zeker geen goed.

Hoe donker de onderwerpen van mijn boek soms ook zijn, een boek heeft lucht nodig. Dat heb ik tijdens het schrijven van Zoutlong meer dan eens ontdekt. Niet alles hoeft zwaar te klinken, niet elk hoofdstuk hoeft diep te duiken. Soms mag het water gewoon rimpelen.

Ik wil het goed doen. Voor iedereen. Ik wil attent zijn. Zien wat nodig is. En geven zonder dat iemand iets hoeft te vragen. 

“Doorzettingsvermogen is een goede vorm van koppigheid “  
( Anne Barratin)

Soms adem ik en proef ik zout. Niet van de zee, maar van vroeger. Van alles wat is blijven hangen. Zout in mijn longen. Zout in mijn leven.
Zout heeft iets dubbel. Het bewaart én het prikt. In de Bijbel staat het voor trouw, voor zuiverheid, voor wie je in wezen bent. Maar in mijn lijf voel ik het anders. Ruw, helend, onverbiddelijk eerlijk.

Sommige liefdes blijven stromen. Ze zetten iets in beweging wat je nooit meer kwijtraakt. Ook niet, zoals in mijn geval, als deze tweemaal moeten buigen voor de dood. 

Sommige mensen dragen vuur in zich, anderen aarde of lucht. Ik ben van het water. Niet alleen omdat ik Vissen als sterrenbeeld heb, met die ongrijpbare, dromerige blik en het verlangen om op te lossen in iets groters. Maar omdat water mijn lijf en leven gevormd heeft.

Stel je eens voor: ergens in een oude schoenendoos ligt een vergeeld fotoalbum. Je bladert erin en ziet jezelf als baby - een mollig handje rond de vinger van je moeder, een verwarde krullenbol in een kinderwagen, een eerste verjaardagstaart met kaarsje. Het is een stukje verleden dat je zelf niet bewust hebt meegemaakt, maar de foto’s vertellen je: Ik was er. Ik hoorde erbij.