Hoe ik na verlies, afscheid, ziekte en teleurstellingen telkens weer verder ga. Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig: ik bouw geen muren. Ik maak ramen.

Natuurlijk heb ik momenten gekend waarop ik me wilde afsluiten. Momenten waarop het veiliger leek om niemand meer binnen te laten, om vooral niet opnieuw gekwetst te worden. Maar muren houden niet alleen verdriet buiten. Ze houden ook het licht tegen. Dus blijf ik ramen maken. Een raam naar nieuwe mensen. Een raam naar een ander land. Een raam naar een onverwachte liefde. Een raam naar een toekomst die ik niet had zien aankomen.

Telkens wanneer het leven een steen door je raam gooit, en je besluit er geen muur voor in de plaats te zetten vraagt dat veerkracht. Ik heb geleerd dat verdriet bij het leven hoort, maar dat verwondering dat ook doet.

Zolang er licht door een raam naar binnen valt, blijf ik kijken naar wat er nog mogelijk is.